Pozostałe choroby zakaźne zwierząt

Powiatowy Lekarz Weterynarii w Oleśnie przypomina o konieczności zgłaszania przypadków podejrzenia możliwości wystąpienia wścieklizny u zwierząt zarówno domowych, gospodarczych jak i dzikich (padłych na posesji).
Podejrzenie wystąpienia wścieklizny mogą nasuwać następujące objawy:

- gorączka,
- diametralna zmiana charakteru – zwierze o agresywnym zachowaniu może nagle stać się uległe. Natomiast spokojne staje się agresorem.
- nagłe ataki szału,
- ślinotok, czyli tzw. piana z pyska,
- wyczulenie na bodźce, jak dźwięk czy światło,
- światłowstręt,
- wodowstręt,
- drgawki,
- porażenie mięśni żuchwy i przełyku,
- zapadnięcie w śpiączkę,
- w przypadku zwierząt dzikich brak odczuwania lęku przed człowiekiem.

Zgodnie z obowiązującym prawem w przypadku podejrzenia wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt, w tym w szczególności wystąpienia objawów neurologicznych u zwierząt, znacznej liczby nagłych ich padnięć, posiadacz zwierzęcia jest obowiązany do niezwłocznego zawiadomienia o tym organu Inspekcji Weterynaryjnej albo najbliższego podmiotu świadczącego usługi z zakresu medycyny weterynaryjnej (lekarzy weterynarii) , albo wójta (burmistrza).
Jednocześnie Powiatowy Lekarz Weterynarii w Oleśnie podkreśla, iż obowiązkiem każdego właściciela psa jest poddać zwierzę szczepieniu raz do roku. Odnotowanie tego faktu musi dokonać lekarz weterynarii w świadectwie potwierdzającym przeprowadzenia szczepienia, które to trzeba przechowywać i w razie potrzeby okazywać właściwym organom.

Szczegóły
Wytworzony przez: Piotr Moj (administrator)
Odsłony: 2896

 INFORMACJA GŁÓWNEGO LEKARZA WETERYNARII

w sprawie realizacji na terytorium Polski dobrowolnego programu zwalczania zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy/otrętu bydła (IBR/IPV) oraz wirusowej biegunki bydła i choroby błon śluzowych (BVD MD) w stadach bydła

Główny Lekarz Weterynarii uprzejmie przypomina o możliwości przystąpienia hodowców i producentów bydła do programu zwalczania zakaźnego zapalenia nosa
i tchawicy/otrętu bydła oraz wirusowej biegunki bydła i choroby błon śluzowych
w wybranych stadach bydła w 2019 r.

Program jest realizowany na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 sierpnia 2017 r. w sprawie wprowadzenia programu zwalczania zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy/otrętu bydła oraz wirusowej biegunki bydła i choroby błon śluzowych w wybranych stadach bydła (Dz. U. poz. 1722).

Realizację programu przewidziano na lata 2018 – 2023.

Nowe stada można zgłaszać do programu w ostatnich 2 miesiącach każdego roku kalendarzowego tak, aby w nowym roku kalendarzowym mogły przystąpić one do realizacji programu.

W celu przystąpienia do programu w 2019 r. należy zgłosić się do powiatowego lekarza weterynarii najpóźniej do dnia 31 grudnia 2018 r.

Program składa się z dwóch następujących części, które mogą być realizowane łącznie albo oddzielnie:

1) część I – Program zwalczania zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy/otrętu bydła (IBR/IPV);

2) część II – Program zwalczania wirusowej biegunki bydła i choroby błon śluzowych (BVD MD).

Uczestnictwo w programie:

  1. - przystąpienie do programu jest dobrowolne!!!
  2.  
  3. - w programie mogą uczestniczyć stada bydła zarejestrowane zgodnie z ustawą
  4. - z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (Dz. U.
  5. - z 2017 r. poz. 546), które posiadacz bydła zgłosi do uczestnictwa w programie.
  6. - zgłoszenia należy dokonać do powiatowego lekarza weterynarii właściwego dla miejsca siedziby stada za pośrednictwem lekarza weterynarii opiekującego się stadem.
  7. - posiadacz bydła może zrezygnować z uczestnictwa w programie w trakcie jego realizacji.

Cel programu:

  1. - rozpoznanie i poprawa sytuacji epizootycznej w odniesieniu do IBR/IPV i/lub BVD MD w stadach bydła objętych programem.
  2. - spełnienie przez stada bydła wymagań dla uznania ich za wolne od IBR/IPV i/lub BVD MD. Po pozytywnej kontroli powiatowego lekarza weterynarii, status stada zostanie potwierdzony decyzją administracyjną.

Koszty programu:

Koszty realizacji programu, w tym koszty pobierania próbek i badań laboratoryjnych próbek oraz koszty nadzoru sprawowanego przez organy Inspekcji Weterynaryjnej, ponoszą posiadacze zwierząt, którzy uczestniczą w programie.

Realizacja programu:

  1. - próbki do badań pobiera i przesyła, do laboratoriów wyznaczonych przez Głównego Lekarza Weterynarii, lekarz weterynarii opiekujący się stadem.
  2. - przed rozpoczęciem realizacji programu hodowca ma obowiązek przekazać właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii dane dotyczące lekarza weterynarii opiekującego się stadem, który będzie pobierał próbki tj. imię, nazwisko i numer prawa wykonywania zawodu.
  3. - o każdej zmianie lekarza weterynarii należy niezwłocznie informować powiatowego lekarza weterynarii.
  4. - w trakcie realizacji programu istnieje obowiązek prowadzenia dla każdej sztuki bydła w stadzie tzw. karty zdrowia bydła, którą należy uzyskać od powiatowego lekarza weterynarii. Karty uzupełnia i aktualizuje, we współpracy z lekarzem weterynarii opiekującym się stadem, oraz przechowuje posiadacz bydła. W karcie tej są dokumentowane m.in. wyniki programu

W celu prawidłowej realizacji programu, posiadacz bydła powinien ściśle współpracować z lekarzem weterynarii opiekującym się stadem!

SZCZEGÓŁOWE INFORMACJE DOTYCZĄCE PROGRAMU, W TYM ZASADY PROWADZENIA BADAŃ LABORATORYJNYCH I ZWALCZANIA CHOROBY W STADZIE SĄ ZAWARTE W ZAŁĄCZNIKU DO ROZPORZĄDZENIA MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI

NIEZBĘDNE INFORMACJE BĘDZIE MOŻNA UZYSKAĆ RÓWNIEŻ U WŁAŚCIWEGO POWIATOWEGO LEKARZA WETERYNARII

Szczegóły
Wytworzony przez: Piotr Moj (administrator)
Odsłony: 3186

INFORMACJA DLA HODOWCÓW TRZODY CHLEWNEJ W SPRAWIE KLASYCZNEGO POMORU ŚWIŃ

Co to jest klasyczny pomór świń?

Jest to szybko szerząca sie zakaźna choroba wirusowa, na którą podatne są świnie domowe, dzikie świnie oraz dziki. Choroba nie przenosi się na inne gatunki zwierząt oraz ludzi.

Najczęstszym sposobem zakażenia zwierząt jest bezpośredni lub pośredni kontakt ze zwierzętami zakażonymi. Drogą zakażenia mogą być również rany (kolczykowanie, kastracja, kleszcze), błona śluzowa oka (np. kurz zanieczyszczony wirusem) oraz drogi rodne.

W przypadku terenów o wysokim zagęszczeniu świń, rozprzestrzenianie się wirusa między gospodarstwami jest stosunkowo łatwe poprzez osoby odwiedzające gospodarstwo, zakażoną paszę, wodę, wyposażenie oraz skarmianie zwierząt odpadami kuchennymi (zlewkami)..

Jak rozpoznać klasyczny pomór świń?

- nagłe upadki w ciągu 1-2 dni;

- gorączka;

- apatia, utrata apetytu, niechęć do ruchu;

- ograniczone ogniska martwicy na skórze zwierzęcia (uszy, brzuch, pachwina);

- wybroczyny na skórze;

- ropny wypływ z oczu;

- chwiejny chód, niedowłady, porażenia kończyn;

- zaparcia, później biegunki;

- ronienia oraz upadki prosiąt.

 

 

Jak zapobiegać klasycznemu pomorowi świń?

Ryzyko wystąpienia tej groźnej choroby świń można zmniejszyć poprzez stosowanie następujących zasad:

- poddawanie nowo zakupionych świń kwarantannie (czasowej izolacji od reszty stada, trwającej minimum 4 tygodnie);

- nie wprowadzanie do gospodarstw zwierząt niewiadomego pochodzenia - bez świadectwa zdrowia;

- stosowanie w gospodarstwie procedur sanitarnych - odkażanie bieżące, utrzymanie gospodarstwa w czystości, dbałość o czystość sprzętu używanego w gospodarstwie, używanie osobnego obuwia i odzieży ochronnej do obsługi zwierząt.

Podejrzewasz wystąpienie klasycznego pomoru świń?

Posiadacz zwierząt, który zauważył objawy nasuwające podejrzenie choroby zakaźnej, jest zobowiązany do natychmiastowego zgłoszenia podejrzenia choroby (obowiązek ustawowy obwarowany sankcja karną). Zgłoszenie należy przekazać bezpośrednio do najbliższego i właściwego miejscowego dla miejsca przebywania zwierząt powiatowego lekarza weterynarii albo za pośrednictwem lekarza weterynarii opiekującego się gospodarstwem lub właściwego miejscowo organu samorządu terytorialnego (wójta, burmistrza).

Zgłosiłeś podejrzenie klasycznego pomoru - co dalej?

Po podjęciu podejrzenia choroby i dokonaniu zgłoszenia - do czasu przybycia urzędowego lekarza weterynarii posiadacz zwierząt zobowiązany jest do:

- izolacji i strzeżenia w gospodarstwie wszystkich przebywających tam zwierząt;

- nie wywożenia z gospodarstw pasz, odpadów oraz żywności;

- nie wywożenia z gospodarstwa materiału biologicznego (nasienia, komórek jajowych, zarodków);

- wyłożenie mat dezynfekujących przed wejściem do chlewni oraz wjazdem i wyjazdem z gospodarstwa.

Szczegóły
Wytworzony przez: Piotr Moj (administrator)
Odsłony: 3241

INFORMACJA NA TEMAT WIRUSA SCHMALLENBERG

W II połowie 2011 r. (w lecie oraz wczesną jesienią) stwierdzano u bydła na terytorium Niemiec i Holandii występowanie przemijających objawów, takich jak gorączką, biegunka, spadek produkcji mleka. Czynnik zakaźny zidentyfikowano w listopadzie 2011 r. w Niemczech - był to wirus, któremu nadano nazwę wirusa Schmallenberg (SBV). Od grudnia 2011 r. do chwili obecnej potwierdzano występowanie SBV u płodów z wadami rozwojowymi, które urodziły się na terytorium Holandii, Belgii, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Francji, Luksemburga, Hiszpanii, Włoch, Danii i Szwajcarii.

Zakażenie wirusem Schmallenberg dotyczy przeżuwaczy, przede wszystkim bydła, owiec i kóz. Dane naukowe wskazują, iż zakażenie w/w wirusem nie odnosi się do ludzi. Zakażenie SBV u dorosłych przeżuwaczy wywołuje, utrzymujące się kilka dni, często bardzo słabo wyrażone objawy, do których należą m.in. pogorszenie ogólnego stanu zdrowia, spadek produkcji mleka, biegunka, ronienia. Natomiast u zwierząt zakażonych w okresie ciąży może dojść do zakażenia płodu, w związku, z czym następuję poród (w fizjologicznym terminie) płodu z charakterystycznymi dużymi wadami rozwojowymi. Typowe wady rozwojowe u jagniąt stwierdzane przy zakażeniach wirusem to: wodogłowie, wrodzona sztywność stawów, zesztywnienie szyi.

Zakażenie SBV przenosi się na inne zwierzęta głównie na dwa następujące sposoby. Obserwuje się przenoszenie wirusa przez wektory - owady latające z rodzaju Culicoides (kuczmany). Drugim sposobem jest zakażenie płodu poprzez łożysko. Pozostałe drogi przenoszenia nie odgrywają istotnej roli w rozprzestrzenianiu się choroby.

W związku z zagrożeniem rozprzestrzeniania się chorób, których wektorem są owady wskazane jest, aby przy przywozie bydła, owiec i kóz z krajów członkowskich UE, na których terytorium występuje choroba niebieskiego języka (BTV) i wirus Schmallenberg, przed wprowadzeniem do stada zakupione zwierzęta podlegały kwarantannie i badaniu na obecność w szczególności przeciwciał BTV i SBV. Działania takie w znacznym stopniu ograniczą rozprzestrzenianie się chorób na terytorium Polski.

Poniższe zdjęcia1 przedstawiają typowe wady rozwojowe stwierdzane przy zakażeniach wirusem.

1 Zdjęcia pochodzą z prezentacji belgijskich władz weterynaryjnych przedstawionej w styczniu 2012 roku na spotkaniu Głównych Lekarzy Weterynarii.

INFORMACJA NA TEMAT WIRUSA SCHMALLENBERG.pdf

Szczegóły
Wytworzony przez: Piotr Moj (administrator)
Odsłony: 2881